Portretten

In een globaliserende maatschappij, gericht op individualisme, komen we ze nog maar zelden tegen. Die markante figuren, die bij een hele dorpsgemeenschap bekend waren. Je hoefde daarvoor geen topprestaties te leveren, in de krant te komen of tot de landelijke politiek door te dringen. Lokale bekendheid kon al gebaseerd zijn op je gestalte of postuur of excentrieke gedrag. Oirschot heeft van beide categorieën mensen in haar midden gehad.

De Oirschotse Mie en Driekske van het Laageind zijn zulke personen. Zij zijn echter uit een fantasierijke geest van mensen ontstaan en moeten de herinnering levend houden aan een vervlogen verleden.

Mieke Vingerhoets was echter wel een lokale persoonlijkheid, die door haar eenvoud landelijke bekendheid genoot. Zij runde, zoals men dat tegenwoordig zegt, een herberg aan de doorgaande weg van Oirschot naar Boxtel. In deze herberg was de tijd stil blijven staan. Er was zonder enige bijbedoeling te zien hoe het er vroeger in een boerenherberg aan toe ging. In Miekes herberg vond men warmte, die men elders niet meer aantrof. En dat kwam niet alleen door de platte buiskachel. Nee, bij Mieke aan de platte buis was plaats voor iedereen, zwervers en hooggeplaatsten. Het hele kabinet Van Agt kwam er koffiedrinken en bisschop Bluyssen kwam er op bezoek als hij in de buurt ging wandelen. Zij bediende iedereen zonder aanzien des persoons. Na een paar glaasjes kon het gebeuren dat Mieke zei; "ge kunt gene dorst meer hebben, ge het nou genoeg gehad".