De bouwers van de Sint-Petruskerk zullen toentertijd ook wel eens hun blik over het landschap rondom hen hebben laten dwalen. 
Ze zagen in het westen een kronkelende Beerze. Ze kenden de plek, waar zij die rivier konden oversteken. Bossen en beemden voor zover hun ogen reikten. Latere bouwers zouden er een kapel ontdekken.
Meer in het noorden was het lager dan hier rondom hun kerk in aanbouw. Zo laag, dat ze in de verte de toren van de Sint Jan in Den Bosch konden zien. Voor hen spreidde zich een landschap van wat akkertjes, bossen en zompigheid uit. Ze keken uit over de Mortelen. Wellicht zagen ze boerenbedoeninkjes in een groepje bij elkaar staan.
Keerden zij zich om, dan was er de Oirschotse Heide. Veel hoger gelegen, licht heuvelige zandgronden. Uitgestrekte heidevelden: vanwege de schapenmest belangrijke gebieden om de akkers wat vruchtbaarder te kunnen maken. Maar ook bosranden. Het kanaal werd pas in de twintiger jaren van de vorige eeuw een soort scheidslijn in het gebied van Oirschot. Een van de herdgangen heette Kerkhof. Dat omvatte het gebied vanaf de kerk tot en met het huidige Moorland.
Keerden zij zich verder om, dan was daar Best: de Vleut, Best en Aarle. Het boterde niet zo best tussen die twee. Vaak gesteggel over Sint Odulphus. Laat ze daar maar rustig liggen, hebben ze zeker gedacht.
Wij kijken heel anders dan onze voorouders aan tegen die omgeving. Voor ons is het een natuurlandschap met agrarische bedrijvigheid, een mooi landschap met heel aparte gebieden daarin. Zij verbinden ons met oude en jonge geschiedenissen. Wij genieten van het landschap op zich, van bomen, planten, van al wat de natuur biedt. Belangrijk voor onze ontspanning en voor alles wat er leeft. Zo staat de kerk te midden van groene monumenten.
